Arati me acaba de liar con un meme. No por nada… es que quiere que diga justo lo que llevo evitando preguntarme desde hace ya casi dos años.
Para poneos en situación, y como ayuda personal para seguir el hilo, de momento tenemos estas respuestas (que yo sepa):
Alorza, un hub (ufff… ¡qué envidia!)
Sueños de la razón, un terrible enfant sismógrafo liante maestro prescriptor de la moraleja hibridante (está claro que el título de “más original” ya está otorgado :D)
Lletra de pal… me pisa otro recurso y va y dice que “todavía no sabe que quiere ser de mayor”.
Arati, la floristería de las afueras del “barrio consultoría” (nota colorista pillada, ya veo).
Y ahora me toca a mí y, visto lo visto, no me dejan más remedio que intentar mirar pa’ dentro y conocer la verdad.
Teniendo en cuenta que debo ser de las pocas locas de la blogosfera que han dejado un trabajo “fijo” después de más de 20 años (que realizaba “con la gorra”, permitidme la chulería :D), para lanzarse a una aventura desconocida, siendo consciente de no saber demasiado de que va esto, intentando aprender de todo y de todos, practicando sin red el ensayo-error, conociendo que cuando la gente dice “que valiente has sido”, la mayoría de las veces piensa “que inconsciente has sido”… pues eso, ¡que ya sé lo que voy a ser de mayor!:
Soy-seré el bicho raro, la abuelita pintoresca que se pasea por la calle vestida de colores, con un sombrero de paja lleno de flores (compradas en la floristería de Arati, por supuesto)... eso sí, con los auriculares puestos, el iPhone en el bolsillo izquierdo de la chaqueta y un libro en el derecho. Me sentaré en los parques, (en la hierba, a la sombra de un árbol frondoso), con un termo con té y una bolsa con pastelitos caseros, abriré mi portátil y me pondré a twittear y escribir en este blog y/o en lo que quiera que exista en la web n.0. Puede que no me sientan muy necesaria en el barrio, pero se han acostumbrado-acostumbrarán tanto a verme por aquí, que me echarán-echarían a faltar si me marcho.
Como todos los árboles tienen ramas ciegas, que no se ramifican más allá de ellas mismas, había decidido no pasar este meme; también por aquello de ser excéntrica... cuando en realidad, una es concéntrica vocacional... por eso, y por curiosidad, quiero pasarle este meme a... tachán, tachán... Lorena Ubierna, Ana Fernández Mora y Nur.. ¡os tocó!... no me seáis gallinas y recoged el guante :D.
Dibujo: Usurpo la caricatura que hice de T. en su día. Sé que ella me perdona.
viernes 3 de julio de 2009
Y TÚ ¿QUÉ QUIERES LLEGAR A SER?
Suscribirse a:
Enviar comentarios (Atom)
2 comentarios:
Joer !! Qué dificil!! yo creo que tengo vocación "de llevar la contraria" "de ir a contracorriente", " Pongo nerviosa a cierta gente..." Cómo podemos llamar a ésto? Esto es lo que soy y lo que quiero ser. Llegar a ser?? idem...algunos me echarán en falta...por iluminada...por la sacapegas...
què bé! com a mínim et planteges què vols ser/fer de gran. Jo, no només no en tinc ni idea sino que, a més a més, depenent del dia et diria una cosa o una altra. Vaja, que el que segur seré de gran és una inconstant i llunàtica (o sigui, com ara). Sóc així!
Publicar un comentario en la entrada