Craso error, querido amigo! ;-) sóc aquí... però a mig gas, això també ho he de dir. Ara, per exemple, he acabat una feina (demà toca xerrada a Lleida) i penso seure a llegir una estoneta! Ei, hem de fer alguna cosa amb la Matty i la Núria, que el temps passa i no ens veiem!
Ei Matty, estàs millor? jo també he passat un encostipat amb més pinta de grip que d'altra cosa; és empipador, però desprès surts enfortida! (això ho dic per animar-me a mi mateixa). Hem de quedar, amb la Núria ho vam dir el dia 3 que ens vam veure a la Jornada al CEJFE, potser ara hauria de ser al Maresme... però per dinar, ja ho organitzarem! (encara no domino el Mac... jo ja veia que la S de l'Skype donava bots, però ni he pensat que era que m'enviaven un missatge ;-D).
Noies, noies... un sopar de divendres, per exemple, com us aniria? Si no fos gaire tard, millor que millor: la Renfe se'n va a dormir d'hora, i alguns som de poble!
Sí Ferran, ja quedarem quan la Matty es recuperi, que em sembla que està refredada-engripada. Hola Rita, és un gust tenir molts blocs que t'agradi anar visitant... però té l'incovenient que també treballem i intentem fer vida social... i no dóna per tot. Jo també passo pel teu cau, però no sempre estic inspirada i em limito a llegir... mal fet, perquè veus, només deixar una salutació i ja m'has fet contenta! ;-)
Ara me'n vaig cap a Lleida a fer feina.... fiuuuuuu...
Hola Francesca, como estás a la escucha y entiendo que no te importa el tema a tratar...lo que me viene a la mente al entrar en tu casa, después de unos cuantos días alejada del ciber-mundo...--Cómo eres tan prolífica!!! una semana y media y me encuentro con 5 posts nuevos...me ha entrado ansiedad por leerlos todos y ponerme al día.
Mi reflexión es my sencilla. Ahora estoy en um momento de cambio total de vida y de reclusión para pensar en los proyectos que quiero abordar para el año que viene. Me entra mucho cargo de conciencia, ( vengo de la vieja escuela), ya que quiero que publicar varios posts referentes a mis cuadernos de empresa, y no saco tiempo para poder pulirlos y lanzarlos... Parece una tontería, pero el blog lo he creado porque me gusta y no quiero que me suponga una obligación y menos aún, que me haga sentirme mal porque necesito mantenerlo vivo y ultimamente saco muy poco tiempo para ello.
Cuando veo tus blogs, además de gustrame los contenidos de los mismos, siempre me recuerdo a mí misma...( cuando piensas publicar el siguiente post???) y francamente me pongo un poco nerviosa y creo que hece que me bloquee y que sea pero el remedio que la enfermedad.
Pues heme aquí...hablando en voz alta en tu espacio y pensando para mis adentros que de esta semana no pasa.
En fín, como siempre gracias por publicar cosas que me interesan y por tener a disposición tu biblioteca que me va a servir de base para mis regalos navideños.
Ya me contarás tu secreto...me resulta admirable!
Espero verte antes de navidad, pero si no es así, te deseo lo mejor para el 2010 y que lo difrutes con tu familia.
Para mí estas navidades van a ser un tanto peculiares, ya que pasaremos la nochebuena y la navidad con mi padre en la residencia. Estoy segura que aunque diferentes, estas navidades van a ser en mi vida "diferentes" y un continuo aprendizaje personal. esto es algo que últimamente estoy viviendo en diferentes facetas de mi vida.
Hola Lorena, cuánto tiempo sin saber de ti! por cierto, no vendrás el viernes al BCNGGD? Sobre el tema de mi capacidad para generar posts :-) va y viene, no creas, a veces estoy inspirada y a veces necesito un descanso y desconectar... pero son descansos productivos (como estoy segura que lo es el tuyo actual), necesarios para cargar las pilas vitales y seguir adelante, con energías renovadas. De hecho, acabas de escribir un post, pero en mi blog! y eso está bien, porque significa que, en "esto de Internet" también funcionamos mejor cuando sabemos que alguien está escuchando. Reflexiona sobre eso... no habrá sido la frase "soy yo la que ESCUCHO", la que te ha generado las ganas de decir lo que te estaba pasando? A veces pensamos que nadie nos lee, o que lo hace poca gente, o que son siempre los mismos y casi por obligación (como eres amiga, te leo)... al ser un entorno sin feedback automático, las dudas nos asaltan de vez en cuando a todos los blogeros, pero no es cierto. El post "ardillil" no puede ser más simple ni el mensaje más claro, y es evidente que algunos habéis querido que sepa lo que pensais o, simplemente, que estáis ahí, haciéndome compañía. Qué curioso, no? acabar reflexionando sobre el sentir de las personas en un post con el que "sólo" pretendía decir que vuestra opinión me importa! Si no nos vemos, disfruta de esta época que se avecina, y también de esas circunstancias diferentes en las que las celebrarás, pero sobre todo, disfruta de la compañía de tu padre. Sé lo que la valoras y lo importante que es para ti que sienta que tú, como mis ardillas, estás lista para escucharle! Un beso grande!
9 comentarios:
Això és perque estàs de pont? :-)
Craso error, querido amigo! ;-) sóc aquí... però a mig gas, això també ho he de dir. Ara, per exemple, he acabat una feina (demà toca xerrada a Lleida) i penso seure a llegir una estoneta! Ei, hem de fer alguna cosa amb la Matty i la Núria, que el temps passa i no ens veiem!
como,quando,donde?
ja saps que costo molt de convèncer per tal de sortir
;-)
Ei Matty, estàs millor? jo també he passat un encostipat amb més pinta de grip que d'altra cosa; és empipador, però desprès surts enfortida! (això ho dic per animar-me a mi mateixa). Hem de quedar, amb la Núria ho vam dir el dia 3 que ens vam veure a la Jornada al CEJFE, potser ara hauria de ser al Maresme... però per dinar, ja ho organitzarem! (encara no domino el Mac... jo ja veia que la S de l'Skype donava bots, però ni he pensat que era que m'enviaven un missatge ;-D).
Noies, noies... un sopar de divendres, per exemple, com us aniria? Si no fos gaire tard, millor que millor: la Renfe se'n va a dormir d'hora, i alguns som de poble!
PS: Cuideu-vos totes dues!
Passo a saludar, que fa dies que no dic res...
Bona setmana curteta! :P
Sí Ferran, ja quedarem quan la Matty es recuperi, que em sembla que està refredada-engripada.
Hola Rita, és un gust tenir molts blocs que t'agradi anar visitant... però té l'incovenient que també treballem i intentem fer vida social... i no dóna per tot. Jo també passo pel teu cau, però no sempre estic inspirada i em limito a llegir... mal fet, perquè veus, només deixar una salutació i ja m'has fet contenta! ;-)
Ara me'n vaig cap a Lleida a fer feina.... fiuuuuuu...
Hola Francesca, como estás a la escucha y entiendo que no te importa el tema a tratar...lo que me viene a la mente al entrar en tu casa, después de unos cuantos días alejada del ciber-mundo...--Cómo eres tan prolífica!!! una semana y media y me encuentro con 5 posts nuevos...me ha entrado ansiedad por leerlos todos y ponerme al día.
Mi reflexión es my sencilla. Ahora estoy en um momento de cambio total de vida y de reclusión para pensar en los proyectos que quiero abordar para el año que viene.
Me entra mucho cargo de conciencia, ( vengo de la vieja escuela), ya que quiero que publicar varios posts referentes a mis cuadernos de empresa, y no saco tiempo para poder pulirlos y lanzarlos...
Parece una tontería, pero el blog lo he creado porque me gusta y no quiero que me suponga una obligación y menos aún, que me haga sentirme mal porque necesito mantenerlo vivo y ultimamente saco muy poco tiempo para ello.
Cuando veo tus blogs, además de gustrame los contenidos de los mismos, siempre me recuerdo a mí misma...( cuando piensas publicar el siguiente post???) y francamente me pongo un poco nerviosa y creo que hece que me bloquee y que sea pero el remedio que la enfermedad.
Pues heme aquí...hablando en voz alta en tu espacio y pensando para mis adentros que de esta semana no pasa.
En fín, como siempre gracias por publicar cosas que me interesan y por tener a disposición tu biblioteca que me va a servir de base para mis regalos navideños.
Ya me contarás tu secreto...me resulta admirable!
Espero verte antes de navidad, pero si no es así, te deseo lo mejor para el 2010 y que lo difrutes con tu familia.
Para mí estas navidades van a ser un tanto peculiares, ya que pasaremos la nochebuena y la navidad con mi padre en la residencia. Estoy segura que aunque diferentes, estas navidades van a ser en mi vida "diferentes" y un continuo aprendizaje personal. esto es algo que últimamente estoy viviendo en diferentes facetas de mi vida.
Un beso muy grande
Hola Lorena, cuánto tiempo sin saber de ti! por cierto, no vendrás el viernes al BCNGGD?
Sobre el tema de mi capacidad para generar posts :-) va y viene, no creas, a veces estoy inspirada y a veces necesito un descanso y desconectar... pero son descansos productivos (como estoy segura que lo es el tuyo actual), necesarios para cargar las pilas vitales y seguir adelante, con energías renovadas.
De hecho, acabas de escribir un post, pero en mi blog! y eso está bien, porque significa que, en "esto de Internet" también funcionamos mejor cuando sabemos que alguien está escuchando.
Reflexiona sobre eso... no habrá sido la frase "soy yo la que ESCUCHO", la que te ha generado las ganas de decir lo que te estaba pasando?
A veces pensamos que nadie nos lee, o que lo hace poca gente, o que son siempre los mismos y casi por obligación (como eres amiga, te leo)... al ser un entorno sin feedback automático, las dudas nos asaltan de vez en cuando a todos los blogeros, pero no es cierto. El post "ardillil" no puede ser más simple ni el mensaje más claro, y es evidente que algunos habéis querido que sepa lo que pensais o, simplemente, que estáis ahí, haciéndome compañía.
Qué curioso, no? acabar reflexionando sobre el sentir de las personas en un post con el que "sólo" pretendía decir que vuestra opinión me importa!
Si no nos vemos, disfruta de esta época que se avecina, y también de esas circunstancias diferentes en las que las celebrarás, pero sobre todo, disfruta de la compañía de tu padre. Sé lo que la valoras y lo importante que es para ti que sienta que tú, como mis ardillas, estás lista para escucharle!
Un beso grande!
Publicar un comentario en la entrada